Þessi pistill er fyrir ykkur foreldra. Bæði ykkur sem eigið hraust og heilbrigð börn sem æfa íþróttir og/eða hreyfa sig reglulega, en líka fyrir ykkur sem eigið börn sem eiga í vandamálum með offitu og aðra kvilla sem tengja má hreyfingarleysi. Þetta er fyrir ykkur foreldra sem stundið sjálf reglulega hreyfingu, en líka ykkur sem eigið erfiðara með að koma ykkur af stað og finnið ykkur ekki í líkamsræktarstöðvum landsins.
Þetta er ekki predikun. Ég er enginn æðstiprestur. Og þessi pistill á ekki að koma af stað hvetjandi samviskubiti eins og „í kjólinn fyrir jólin“ , „æfðu eins og fyrirsæturnar“ auglýsingarnar, veit reyndar ekki hvort „hvetjandi samviskubit“ er til… en það er önnur saga.
Ég vil bara deila með ykkur upplifun okkar fjölskyldunnar á fjölskylduæfingum, hvað þær hafa gert fyrir okkur og hvernig þið getið nýtt ykkur þessa reynslu á jákvæðan hátt.
Við foreldrar erum fyrirmyndir barnanna okkar hvort sem okkur líkar betur eða verr. Og umhverfið sem við bjóðum börnunum upp á mikinn þátt í að móta viðhorf þeirra til lífsins.
Við Vala höfum alltaf verið sjálf mikið fyrir æfingar, höfum æft saman og sitt í hvoru lagi fótbolta, körfubolta, tae kwon do, brasilískt jiu jitsu, spinning, squash og svo auðvitað alls konar ketilbjöllu- og tengdar æfingar. Við höfum líka, eins og flestir, dottið í tímabil þar sem hreyfingin hefur „gleymst“ og orðið út undan. Forgangsröðunin klikkað, en það er ekki síst andlegi þáttturinn sem verður útundan þegar maður frystir hreyfinguna. Það er margsannað að það eru bein tengsl milli hreyfingar og andlegs jafnvægis.
Síðustu árin höfum við pælt meir og meir í því hvernig við höfum jákvæð hreyfingaráhrif á strákana okkur, að ala þá þannig upp að góð og mikil hreyfing sé hluti af hinu daglega lífi, ekki kvöð sem verði að inna af hendi.
Það sem við höfum gert er að útbúa heimili okkar sem hálfgert æfingasvæði – ég veit, þetta er ekki fyrir alla, en pælið samt aðeins í þessu… ekki loka strax á hugmyndina. Í forstofunni erum við með körfu, upphífingarstöng og kaðal í loftinu. Við erum með fimleikahringi hangandi í stiganum, júdódýnur í stofunni, sömuleiðis ketilbjöllur og lóð. Við fengum félaga okkar til að smíða apastiga (klifurgrind) í garðinn og þar er líka trampolín, útikarfa og fótboltamark. Við erum ekki með daglegar skipulagðar æfingar fyrir guttana, málið með þessu er frekar að gera þessa hluti alla „eðlilega“ svo þeir finni sjálfir hjá sér þörf til að leika sér í þeim og æfa sig þannig ómeðvitað. Það er skemmtileg upplifun að tala við son sinn, sem hangir á hvolfi í fimleikahringjunum á meðan, algerlega ómeðvitaður um að hann sé í „undarlegri“ samræðustöðu.
Við hvetjum strákana sömuleiðis til að fara öðruvísi í hlutina, t.d. að klifra utan á hringstiganum í stað þess að labba upp hann. Við foreldrar þurfum nefnilega að passa okkur á að vera ekki alltaf að segja börnunum að „passa sig og fara nú varlega“, þá verða þau hrædd við allt og alla. Mátulega krefjandi áskoranir eru bara af hinu góða.
Við verðum svo auðvitað líka að sýna gott fordæmi, klifra sjálf utan á stiganum og skjótast upp kaðalinn öðru hvoru. Ég er t.d. búinn að uppgötva slakandi kerfi þegar ég horfi á íslenska handboltalandsliðið í sjónvarpinu, í stað þess að æsa mig í sófanum tek ég 2 ketilbjöllusnatch og tvær upphífingar í hvert sinn sem þeir skora mark. Þetta getur orðið vel krefjandi ef Guðjón Valur er í stuði og dælir inn hraðupphlaupsmörkum! Við æfum svo oft úti í garði og tökum þátt í hinum ýmsustu tilraunum með guttunum – sú síðasta var að klifra upp öspina sem stendur við hliðina á trampolíninu og hoppa af henni niður á trampolínið. Handstyrkur, jafnvægi og stökktækni – heilbrigt og skemmtilegt!
Fyrir utan að skapa börnunum jákvæðar aðstæður til hreyfinga, er einmitt mikilvægt fyrir okkur foreldra að æfa með þeim af og til. Hreyfing þjappar okkur saman, gerir okkur að sterkari liðsheild og betri fjölskyldu – smá keppni er í lagi, en mikilvægast er stuðningurinn, að hjálpa hvort öðru að verða betri í því sem við tökum okkur fyrir hendur. Sömuleiðis er gaman að uppgötva dulda hæfileika, en það kemur oft á óvart hvaða fjölskyldumeðlimur er fremstur í einstökum þrautum. Það er gaman að búa til æfingar, leyfa krökkunum að koma með hugmyndir og prófa þær síðan saman. Það er alltaf hægt að finna eitthvað í umhverfinu til að nota, möguleikarnir eru endalausir.
Svo við tökum þetta aðeins saman i lokin: Fyrir ykkur sem nú þegar hreyfið ykkur reglulega, þá eru sameiginlegar fjölskylduæfingar frábær leið til að þjappa fjölskyldunni enn betur saman og leyfa ólíkum styrkleikum og áhugasviðum barnanna að njóta sín. Fyrir ykkur sem eruð enn í sófanum 
, þá er um að gera að byggja upp orku með krökkunum, byrja hægt og rólega á stuttum gönguferðum, léttum fótbolta (mamma eða pabbi á móti rest) og bæta svo jafnt og þétt styrkjandi og meira krefjandi æfingum við. Alltaf hafa leikinn í fyrirrúmi, að hreyfingin sé skemmtileg og hvetjandi. Gulrætur eru af hinu góða, „ef þú getur klifrað upp hringstigann, þá…“
Hér í lokin er stutt vídeó frá Buenos Aires, þar bjuggum við á 13. hæð í 26. hæða húsi í mánuð árið 2009 og notuðum tröppurnar, þakið og hvort annað til að búa til skemmtilegar áskoranir og æfingar – mestum hraða náðu strákarnir þegar húsvörðurinn elti þá upp stigana, hélt þeir hefðu verið að gera bjölluat!!
Fjölskylduæfing – Buenos Aires
6. september, 2011
Gaui
